Parijs-Roubaix alleen voor profs?
Dan hebben wij een echte prof
in ons midden.
Bert Wijkel vertelt over zijn deelname aan de laatste editie, en ik heb me laten vertellen dat het
niet zijn eerste was.
|
260 km Parijs – Roubaix - Parcours des Professionels - 6 juni 2010 Na een voorbereiding van 2500 kilometer op de racefiets was het afgelopen week-end eindelijk zover: de grote uitdaging voor dit jaar de klassieker der klassiekers: Parijs – Roubaix traject van de profs 260 km, waarin opgenomen, bijna 50 km casseienstroken “pave” genoemd. De reis naar de startplaats met de chauffeur/mecanicien/fotograaf enz Diederik W.verliep voorspoedig zonder files zelfs bij Antwerpen en het was prachtig weer, lekker uitgerust kwamen we aan zaterdagmiddag om 15:00 uur. Na de inschrijving in de startplaats Carbonne de Ribecourt en ontvangstname van de stempel/startkaart met nummer 2256, zijn we doorgereden naar ons hotel. Onderwerg bij een doorkomst in een klein plaatsje zagen we een enorm groot kasteel geheel ommuurd, prachtig plaatje. Sommige dorpjes hadden veel stopborden, zelfs op zeer rustige wegen, maar de Fransen waagden niet om hier door te rijden, dus deden wij dat ook maar niet:denk dat de bekeuringen hier zeer hoog zijn? Ons hotel bevond zich op 40 km afstand van de startplaats, de hotels in de omgeving waren al snel volgeboekt door PR-rijders.Na het inchecken hebben we nog lekker even in het centrum op het terras van een pizzeria in de avondzon gezeten, de temperatuur was nog steeds zeer aangenaam ongeveer 28 graden C! De pizza en pils was uit de kunst, het ijs was minder: bakjes ijs uitzoeken diverse smaken. De eigenaresse van de pizzeria wist te vertellen dat het morgen zou regenen? We keken haar ongelovig aan, het zou toch mooi weer worden? We zijn weer naar ons hotel vertrokken om op tijd te gaan slapen echter er bleek dat er een boomzagerij nog aan het werk was, ik kon niet precies ontdekken wat het nu was? Om 3.45 uur ging echter de wekker en na eigen koffie met ontbijt (het hotelpersoneel sliep nog) zijn we om 4.30 uur vertrokken naar het grote depart van PR. Het was nog donker en langszaam begon de ochtend te gloren in Frankrijk, bij de start. Bij controle van de banden onderweg in de auto zagen we al dat de voorband geen lucht meer had: lekrijden met de fiets achterin de auto, zonder een meter te rijden, ra ra hoe kan dat? Oplossing: te oude binnenband, uitgedroogd en poreus. Diederik had er snel weer een nieuwe band ingelegd en om 5:45 uur eindelijk “It giet oan” vertrokken voor 260 km door de Hel van het Noorden, het was intussen al bijna licht en had voor de veiligheid alleen een rood achterlichtje gemonteerd aan de zadelbuis. Het was bewolkt en droog, maar de temperatuur was prima ongeveer 18 graden: uitstekend fietsweer. Al snel zat ik in een groep met Nederlanders, Belgen en Italianen met bruingeschoren beentjes op mooie carbonnen Pinarello’s voorzien van extra dik stuurlint, denk wel 6 lagen over elkaar heen, om de schokken op de casseien toch nog iets op te kunnen vangen? Het ging voortvarend met snelheden van 35 km en meer over glooiende asfaltwegen, het peloton groeide ook nog steeds vlak voor de eerste pauze na 82 km was het peleton wel 100 renners groot. Na de pauze na 15 km de eerste pave-strook Troisvilles 2200 meter, deze lag er goed en was droog en stoffig, en redelijk goed berijdbaar; op het grote blad, de snelheid zat dik boven de 30 km, en de groep werd helemaal uiteen geslagen. Het weer was intussen totaal veranderd en het begon te regenen, eerst zachtjes maar later kwam het met bakken uit de lucht, zelfs met bliksem en onweer erbij! Op de pave de Querenaing gebeurde het : door het vele water stroomde er modder/leem over de paves, (zie foto)normaal rijdt men zo veel mogelijk op het midden, maar het midden loopt schuin af naar buiten; pats het voorwiel sloeg ineens weg en daar lag ik: geschaafde elleboog, en een pijnlijke dij, gelukkig niets gebroken. Verdorie dat is even schrikken, een paar rijders stopten nog om te kijken of ze hulp moesten bieden, maar dat was niet nodig en na controle van de fiets kon ik de weg weer vervolgen, pff de motor moest eerst weer op gang komen. Na een paar kilometer, ging het weer beter. Intussen contact gehad met Diederik in de auto; zou hem ontmoeten bij Trace dÁrenberg (Bos van Wallers), echter kon hem niet vinden. Het goot nog steeds en het beeld van de val van Johan Museeuw zag ik weer voor mij, de gevolgen waren toen groot, een gebroken heup en uitschakeling voor het gehele seizoen, koppie erbij houden dus, heb dit traject zo gemakkelijk mogelijk gereden; het stuk naast de casseien, tsonge wat waren die keien glad en gevaarlijk, Pas na 228 km zag ik mijn begeleider weer bij de pauzeplaats Cysoing, het was intussen ook weer droog geworden, en ik was zelf ook weer opgedroogd met nog 20 km en 6 keienstroken te gaan kwam de finale in zicht. Met de beruchte Carrefour de l’Arbre (ook weg naar de hel genoemd) ; heb na deze strook mensen in een bushokje zien zitten, totaal uitgeblust, wachtend op hulp.De snelheid was intussen gedaald naar 12 km/uur met de wind op kop. De casseien halen alle kracht uit je benen vandaan. Bij het naderen van Roubaix ging de snelheid op het asfalt gelijk alweer omhoog, het einde komt in zicht, en door de andrenaline kreeg je weer moraal. In Roubaix nog een klimmetje en daarna nog een paar verkeerslichten en dan rechtsaf de verlossing : het Velodrome van Roubaix. Onder enorme toejuichingen en applaus van de toeschouwers, waan je jezelf nog even in de huid van een kampioen als Tom Boonen, nog een ronde op de wielerbaan met een doorgebroken zonnetje, prachtig slot van deze monstertocht. Nu nog de welverdiende douche in de betonnen catacomben van het velodrome, waar op de kleedhokjes de namen van de winnaars staan: het was zeer druk maar iedereen wachtte geduldig. Er kwam een kleedhokje vrij met de naam van de laatste winaar: Cancellara 1e in 2010, goed gezelschap. Toch prachtig dat je eerst de tocht rijdt met het traject van de professionals met aan het einde inclusief de douche die de professionals na de wedstrijd ook hebben gehad. Mijn trouwe compaan had intussen, het diploma en bidon voor mij opgehaald, tijd om naar huis te gaan. We kwamen Johnny Helder met zijn maat nog tegen, waren ook op eigen gelegenheid hier naartoe gekomen met de caravan, en zijn ’s nachts om 2:00 uur in de bus van de organisatie vertrokken van Roubaix naar de startplaats!! Onderweg in de auto ben ik in slaap gevallen van de belevenissen van deze onvergetelijke dag. Om 10:00 uur waren we weer terug in Nw. Amsterdam, met dank aan Diederik. Ik had me vooraf voorgenomen dat dit de laatste keer zou zijn? In 2012 is de volgende PR!? Misschien laten we ons weer verleiden…………??? Parijs – Roubaix wetenswaardigheden
Staan ook filmpjes op.
Bert Wijkel (Bert uut Oring) Voor info mag men altijd emailen Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. |
